Flarf

Agneta 63 aan de oever van een meer nabij het plaatsje Loftahammer is de beginstrofe,
die nogal traag en saai opent, maar dan een draai van 360° doet naar het opgewekte
coup du-ireen, want zo worden onze zusters (ze zag er niet écht dik uit en ik voelde twee
rugjes, maar ja ik zeg jij i.p.v. ik en geslachtjes kijken is niet mijn sterkste kant) gekapt.

Als woorden waar een stam in zit, wringen betekenen, ontstaan naam en betekenis.
Mijn eerste voorbeeld is een vage impressie die ik uitwerk tot steekhoudend bewijs:
Agneta 80 Regio West-Vlaanderen Land Vlaanderen Geslacht Vrouw Zoekt Man Doel Sex
liefde, zelfmoord, de toekomst, evolutie, God, de hemel, magie en veel meer in mijn boek.

Agneta 27 met haar typische glimlach (lievelingskleur: moeilijk wit) toont ons enkele
vage haardosjes in onhygiënisch laaghangende broeken opdat de slurf (een eiiiddoe
rsnede van de koker; niet alleen het opgedrongen wringend) in drie meisjes opgaat
met gespleten hoofden. Tsk, met hetzelfde gebaar kleven sigaretten aan haar vingers.

Betekenis betekent dat het voorbeeld een vage impressie is die ik uitwerk in mijn boek, lees
mijn boek voor een nog betere uitleg gaat het om diversiteit, dat iedereen anders is en niet
volmaakt; als ik stop me te verhouden tot en samenval met ik ben, begint de as van het wie
zei de gyn vanmorgen dat ik een kleine baarmoeder had? Agneta 41, de uitslag is bindend.

Leven we in gedachten van Agneta 12 (hobby: andere mensen ambeteren) en is dat te bewijzen,
dan bewijs ik dat het atoom faalt de realiteit te verklaren. Ik kan dit beredeneren, ik doe dat
in mijn boek ontstaan naam en betekenis door een specifieke methode (interne stokslagen;
daar komt het woord strontkoers vandaan) van exegese te volgen tot Zuster Agneta knikt.

Goddelijk bekrachtigde verminking is een andere waarheid dan het atoomverhaal: om ruimte
te creëren, droeg Agneta 2879-9844-6608 een zwemband (drijven is beter dan zwemmen;
ik bewijs dat in mijn boek). Hier wordt de mimesis dus tot tautologie omdat het kunstobject
zelf de werkelijkheid aan de oever van een meer nabij het plaatsje Loftahammer benadert.

Het wringt wreed. Het is zo logisch dat je er ziek van wordt. Hier heb ik plezier in: het wordt
hallucinant. En andersom, je kunt de meta-model vraag kiezen die de ander naar het logische
nivo brengt. Droef kijkende Agneta (“61, in mei had ik weer een sarcoom”) doet dan een draai
van 360° naar het opgewekte kribbeleeee, dus hehe, ge moogt liefde, zelfmoord, de toekomst,

evolutie, God, de hemel, magie en veel meer dat ik pas in mijn boek uitwerk tot steekhoudend
bewijs dat het atoom faalt de realiteit te verklaren. Niet wrijven of duwen, maar uitdrukken als in
seiner Frau nimmt er etwas Urin und den Tampon seiner Tochter wringt er aus :icon_wink, idem
Agneta 63 aan de oever van een meer observeert zakenmensen die zicht op hun voorbips bieden.

Je schrikt je een hoedje van onverwachte bewegingen die mensen maken: ze wringen nu de arm
van betekenis door hun middenkader. Al kijkend naar deze pantomime mag Agneta 27 (typische
glimlach, beste gevoel ter wereld klaarkomen) raden wat er eigenlijk wordt uitgedrukt. Een vage
impressie: meivuur in overijsse en een scheve horizon vol driftstilte. Het lijkt me een mooie dag

dat Philippe Jorissen op de merrie Agneta (moeilijk wit) is gekweekt en vernoemd met gebaren,
verklaar ik tot steekhoudend bewijs in mijn boek dat Seks, met haar Brabantse gevoel voor humor,
een dame van deze tijd is. “En dat kan van alles zijn,” aldus Yvette. “Het is zo logisch dat je er ziek
van wordt: soms zijn mensen met bril in de meerderheid, soms zonder en dan weer andersom.”

Voor een nog betere uitleg gaat het om diversiteit, dat iedereen anders is, maar ja ik zeg jij i.p.v. ik
vul bijvoorbeeld de naam van mijn man, Wilco, in: Wilco ervaren. Wat ervaren wordt, verliest aan
macht. Dat al deze vrouwen geschilderd zijn in een soort spotlight draagt daar nog eens aan bij:
de horizon loopt scheef, je ellebogen kraken ervan. Agneta 41 is waakzaam als een stokstaartje.

Als Agneta 2879-9844-6608 geen Agneta zou heten, maar Wilco, als jongen (de combinatie won
twee kwalificatiewedstrijden) komt in die periode de drang op, om in te treden in een congregatie,
doet dan een draai van 360° naar het opgewekte sarcoom dat faalt om de realiteit te verklaren,
zo bewijs ik haar aan de oever van een meer nabij het plaatsje Loftahammer: “driftstilte ben ik.”

iii

head lolling like tumbleweed, she woke
with Nazca lines across her back; intricate
pathways raked by the tails of minor

stars falling from lowered ceilings.
pain is derived from the loss of hope,
like the sharp thrill of broken glass

colonizing the genital tract, buddies taking
turns behind a white picket fence, the sticky
smell she knows from overheated dorm rooms

and the knowledge she can be who she wants to be:
power broker super vixen fashionista manga artist
or, perhaps, sitting up by herself, without cushions.

ii

a star team can be a girl’s first major heartbreak:
it’s not that she couldn’t handle the ego bruise (post
puberty fat look, heels propped up on the chairs’ legs
to reduce thigh spread) or the bouts of dry-heaving
in overheated dorm rooms.

after all, she can be who she wants to be: power broker
super vixen fashionista manga artist or back to her
old lolling ways – watching tumbleweeds with eyes
seemingly enlarged by context.

and yes, he did sign a piece of paper backwards, lick it
and stick it to her chest, arranged her raking limbs
like Nazca lines, eventually letting her hold her
legs up while he fucked her.

i.

when she was eight, this was her happy place:

white picket fence,
dog lolling on the mezzanine,
tumbleweed raking the sky.

a lot of it was just teenage bravado:
we gave her food, she took her clothes off.
we put a cable to her mouth, she bled
from every hole like it was something religious.

still, people have to be quiet until they are.
see paragraph 12: you have to make adjustments
to your perceptions – i’ve been stealing my mum’s
lately and they are so warm and comfy to cart around.

we gave her food and she bled, to put it kindly,
flawed. it was something religious; the diversity
of holes made playing unforgettable when firing
flat-shooting loads at typical defensive instances.

when Tallulah was put down, a truculent storm
raged for hours. a lot of it was just teenage bravado:
like pashmina-type wraps, the cover of moral certainty
comes in many flavors, you make adjustments

via a drip, but there doesn’t appear to be a point
of impact. it was something religious: we all know
what happened, but answers can not substitute
for that encounter – it’s basically a feel good thing.

Stripversie van dit flarfgedicht.

hoe wordt een verhaal over een vader geloofd? was ik wetenschapper,
ik zou willekeurige feiten presenteren, zoals ‘gladde hoed, bij vochtig weer’,
‘alcohol beschermt zijn hersenen bij een hoofdwond’ en ‘vaders bestaan
uit een blauwdruk met eiwitmantel en vangen prikkels op’,
waarna hij gedwongen wordt een vis te eten en in een urn verdwijnt.

maar dichters zijn heteroroof en moeten afgestorven cellen vervangen
met stoffen uit levende wezens. daarom proberen we vreemde indringers
te omhullen en te verteren, waarbij schoonheid een selectiecriterium
en vis een rijke bron van DHA is. er zijn goedkopere, maar een duurzame
urn is er vanaf pakweg 200 euro. in principe wel.

voor dichters én wetenschappers geldt: je mag de urn neerzetten,
in de tuin begraven of bijzetten in een galerij. onze diepste angst
is dan ook niet dat we onmachtig zijn (een verschijnsel dat de omgang
met vader juist vergemakkelijkt), maar dat de magie wordt vernietigd
door haar te ontleden in delen vis, vader, urn.

bedenk hierbij wel dat poëzie en wetenschap conservatief zijn;
zonder toestemming zijn voortplanting en reproductie niet toegestaan.
urnen weten dit, vissen vermoeden het en vaders sterven vaak
van eenzaamheid (hoi ma, is alles goed met jou?). voor wie desondanks
in oneindigheid wil rekenen; het gaat allemaal over wat over is –
een vis in een vader in een urn. na vier weken mogen Duitsers
de as mee naar huis nemen.