Flarf

Brief uit ‘Ilha do. Amor’. * 27 september.

Lieve waterkabouter,

Laat ik deze brief starten met de opmerking dat ik regelmatig als zalvende vaseline aan je gezicht zal plakken alsof je door een onzichtbaar infrarood signaaltje loopt. Al merk ik dat het hijgend hert helemaal slap wordt in zijn lijf, ik denk dat je daar nooit achter komt. Liefde kan je zien, als in twee mensen die samen lachen. Als de frigo die opengaat en een hand die de bezorgdheid van dat heertje breekt zonder haar gebit te gebruiken.

Ik werd vorige week woensdag wakker met een boek in bed. Bladerend aan de grenzen van het denken. Ik heb aan ons eerste zweterige oksel opnieuw gestalte gegeven door bepaalde omstandigheden aan de hersens toe te schrijven. Wie met liefde de brief door de gleuf, de haag in de plooi of de yoghurt langs de scanner duwt, is een laffe falafel.

Elke ochtend glimlach ik flauwtjes. Ach, ik ben ten slotte romantisch. Geen haat-liefde shit voor mij. [:nope]. Ik heb het even uitgeprobeerd, tot ik op mijn knieën aan prozaïsche zaken als afwasmiddel, ‘energieverbruik’, wangslijmvlies failliet ging. Wat is daar mee gebeurd? Enkele voorbeelden: trage stoelgang, vleestomaten, Frutta e Fiori, langdradige, breedsprakige terroristentaal, … Ikke verdrietig.

Ik schrijf u deze brief om u te informeren dat slow sex in Swaziland alweer twaalf jaar geleden met succes was geschreven. Haar hals rook naar orkestleider. Haar oplossing: twee gepelde teentjes, steigerpijpen, 2 zakjes verstegen groenvoer. Afijn zo gezegd zo gedaan. Het is wit met zwart, zo leer je elkaar goed kennen.

Ik zie je zo graag, dus het is met overgave dat ik weg ben gegaan als het dekseltje van een bekertje. De koffie was te waterig. Ik was de kom waarin mijn zelfgemaakte verhouding kon beginnen. Er komt nieuwe windhandel. Uit liefde wil ik je op de geboorteplaats van Aphrodite, bij voorkeur als niemand kijkt. We moeten leren lekker off topic, zoet als mieren, anonieme verstopping te controleren.

Dit lijkt wel een brief die ik nu allang in de maag heb. Ik, een half kale tovenaar, een soort vegetarische fictieve vriend die gedumpt, gekreukt en besmeurd de blindheid van liefde vergeet. Je zegt altijd dat je van de liefde niet kunt leven, maar lieve vrouwe, met het sneuvelen van Witte Zwanen is de liefde niet gestorven. Zonder angst bestaat er geen liefde meer.

In onze poëzie is speeksel de materie van liefde.

Probeer mijn brood en knijp er eeuwig in.

Hartjes,

Je neverbes